Πόσα ακόμα από τα δικά μας παιδιά θα αφήσουμε να φύγουν επειδή δεν βρήκαν τον χώρο τους;

Όταν σκεφτόμαστε το αύριο αυτού του τόπου, το μυαλό μας πρέπει να πηγαίνει πρώτα απ' όλα στους ανθρώπους μας.

Γυρίζοντας όλη τη Δυτική Μακεδονία, ρωτάω, μαθαίνω και συζητάω καθημερινά με τον κόσμο. Μέσα από αυτές τις κουβέντες, βλέπω τα δικά μας παιδιά — νέους με απίστευτες γνώσεις, μεράκι και όρεξη να προσφέρουν. Το παράπονό τους όμως είναι κοινό και πονάει... νιώθουν ότι ο τόπος τους τους προσπερνάει και ότι αν δεν αλλάξει κάτι, θα αναγκαστούν να φύγουν γιατί δεν βρίσκουν τον χώρο που τους αξίζει.

Για να πάμε μπροστά, η μεγαλύτερη επένδυση είναι η εμπιστοσύνη στα δικά μας παιδιά και στους επαγγελματίες της διπλανής πόρτας. Δεν χρειαζόμαστε θεωρίες. Έχουμε φρέσκα μυαλά και καθαρά χέρια που ζουν τα προβλήματα από πρώτο χέρι και θέλουν να δημιουργήσουν εδώ, στον τόπο τους.

Με χαμηλούς τόνους και σοβαρότητα, μπορούμε να αλλάξουμε τη νοοτροπία. Όλα χτίζονται μέρα με τη μέρα, αρκεί να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον στην πράξη και να δώσουμε χώρο στη νέα γενιά να ριζώσει στον τόπο μας.

Το ζούμε καθημερινά. Όχι απλά για να γράφουμε, αλλά για να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας, να γίνουμε όλοι μας πιο πλούσιοι σε γνώση και να καταλάβουμε ακόμα καλύτερα τι περνάει ο διπλανός μας. Γιατί μόνο όταν ακούμε πραγματικά ο ένας τον άλλον, μπορούμε να πάμε μπροστά.

← Επιστροφή στα Άρθρα