Όταν η θέρμανση γίνεται αβεβαιότητα, η κοινωνία μας δοκιμάζεται...

Ο χειμώνας στον τόπο μας χτυπάει πάντα νωρίς την πόρτα και μας βρίσκει όλους με τις ίδιες έγνοιες.

Θυμόμαστε όλοι την τηλεθέρμανση που διακόπηκε απότομα, ενώ τα υλικά βρίσκονταν στην πόλη και ήταν πληρωμένα. Στη συνέχεια δόθηκαν υποσχέσεις για το φυσικό αέριο, για να καταλήξουμε στο οριστικό κλείσιμο του προγράμματος. Όποιος πρόλαβε συνδέθηκε, ενώ οι υπόλοιποι έμειναν εκτός.

Το πιο παράδοξο είναι ότι η πόλη της Φλώρινας χαρακτηρίστηκε στα χαρτιά ως ζώνη αερίου, με αποτέλεσμα οι συμπολίτες μας να μην δικαιούνται καν επιδότηση για αντλία θερμότητας. Από την άλλη πλευρά, στα χωριά μας που δικαιούνται το πρόγραμμα, πόσοι μπορούν να τοποθετήσουν αντλίες όταν τα ξύλα παραμένουν η μόνη βιώσιμη λύση; Έτσι, οι περισσότεροι έμειναν χωρίς αέριο αλλά και χωρίς καμία άλλη προσιτή λύση για τον οικογενειακό προϋπολογισμό.

Παράλληλα, όσοι υπέβαλαν αιτήσεις βλέπουν τη διαδικασία κολλημένη. Οι τοπικοί εγκαταστάτες και επαγγελματίες δεν φέρουν ευθύνη· έκαναν τη δουλειά τους, στήριξαν την προσπάθεια, παραμένουν απλήρωτοι και βρίσκονται σε αδιέξοδο εξαιτίας των καθυστερήσεων του συστήματος.

Με εφτά μήνες βαρύ χειμώνα μπροστά μας, η συζήτηση για λύσεις εν μέσω Φθινοπώρου αναδεικνύει την παντελή έλλειψη σχεδιασμού και στρατηγικής εδώ και χρόνια, με το κόστος να μετακύλιεται ξανά στον πολίτη.

Ο τόπος μας εκπέμπει σήμα κινδύνου. Μπορεί να αλλάξει σελίδα, αρκεί να υπάρξει πραγματική βούληση και πίστη στις δικές μας δυνάμεις.

← Επιστροφή στα Άρθρα